The Great Raid (2005) 23.976 fps 29-11-2010
แปลไทยโดย Sunrise Vampire sunrisevampire@hotmail.com
ได้รับแรงบันดาลใจจากเรื่องจริง
ในปี 1941 ญี่ปุ่นทำการทิ้งระเบิดเพิร์ล ฮาร์เบอร์
กองทัพเรือสหรัฐเสียหายอย่างหนัก
10ชั่วโมงต่อมา ก็จู่โจมแถบแปซิฟิค ที่ประเทศฟิลิปปินส์
เพื่อเปิดทางไปสู่การโจมตีทั้งหมู่เกาะ
ญี่ปุ่นต้องรับมือกับการโจมตี ที่ไม่ได้คาดหมาย..
กองทัพสหรัฐกว่า 1 หมื่นนาย
และจากฟิลิปปินส์อีก 6 หมื่น
ได้ถอยร่นไปที่ บาตัน เพนนินซูล่า
เมื่อไม่มีการช่วยเหลือจากกองทัพเรือ ทั้งที่มีเส้นทางกลับทางเดียวคือ ทางทะเล
จึงมีสภาพเหมือนติดกับ
ในขณะที่สถานการณ์เปลี่ยนไปทางตรงกันข้าม
ประธานาธิบดี รูสเวลท์ และผู้บัญชาการสูงสุด
ได้ตัดสินใจว่า จะมุ่งความสำคัญไปที่ การโจมตียุโรปก่อน
เพื่อหยุดยั้งฮิตเลอร์
นโยบายดังกล่าวเท่ากับ เป็นการโดดเดี่ยวฟิลิปปินส์
และทอดทิ้งทหารอเมริกันที่ติดอยู่ที่นั่นด้วย
แต่ถึงแม้ไม่เห็นด้วยกับแผนการดังกล่าว
นายพลแมคอาเธอร์ ได้ลี้ภัยไปยังออสเตรเลีย
และให้คำมั่นว่า จะกลับมาฟิลิปปินส์อย่างแน่นอน
หลังจาก 4 เดือนที่ทำการรบ โดยปราศจากเสบียง
กองทัพสหรัฐและฟิลิปปินส์ ผู้อ่อนล้า
จึงได้ยอมจำนนต่อกองทัพแห่งญี่ปุ่น
มันคือการยอมจำนนครั้งใหญ่ที่สุด
ในประวัติศาสตร์การทหารของอเมริกา
เชลยศึกกว่า 7 หมื่นคนถูกปลดอาวุธ เพื่อเข้าสู่ค่ายกักกัน..
กองทัพญี่ปุ่นบังคับให้ทหารที่อ่อนแรง ต้องออกเดินเท้ากว่า 60 ไมล์
หากผู้ใดแตกแถว จะโดนซ้อมจนตาย หรือไม่ก็ถูกยิงทิ้ง..
เชลยศึกกว่า 15000 คนที่ต้องสูญชีวิตไป ใน "การเดินเท้ามรณะแห่งบาตัน" อันลือชื่อ
เชลยศึกผู้รอดชีวิต.. ถูกกวาดต้อนไปยังค่ายกักกันหลายๆแห่ง
อย่าง ค่ายโอดอนเนล คาบานาตวน และ ปาละวัน
และเหล่าผู้คุมญี่ปุ่น ผู้ซึ่ง มองว่าการจำนน เป็นสิ่งที่ไร้ศักดิ์ศรี..
จึงปฎิบัติต่อเชลยศึกเหล่านี้อย่างทารุณ
เชลยศึกนับพัน เสียชีวิตเพราะโรคภัย
ความอดอยาก และการถูกทารุณ
อย่างไรก็ตาม ในปี 1944
สถานการณ์การรบก็ได้เปลี่ยนไป..
กองทัพสหรัฐชนะศึกเล็กศึกน้อย จนสามารถคืบเข้าโจมตีญี่ปุ่นได้ในที่สุด
และทุกครั้งที่ญี่ปุ่นเป็นฝ่ายแพ้ พวกเค้าก็ยิ่งรู้สึกสิ้นหวัง..
และเมื่อยิ่งมีการชวนเชื่อว่า.. เหล่ากองทัพสหรัฐจะไม่ปรานีต่อผู้แพ้สงคราม
ทางรัฐบาลญี่ปุ่นในโตเกียว จึงยิ่งกระพือข่าวนี้..
เพื่อโน้มน้าวให้ผู้คนลุกขึ้นสู้จนตัวตาย
ในวันที่ 1 สิงหาคม 1944
ทางการสงครามของโตเกียว ได้ออกแถลงการณ์..
ที่มีผลให้บังคับใช้กับเชลยศึกสงคราม แทนที่นโยบายเดิม
มีเนื้อหาดังนี้..
"เพื่อไม่ให้มีการหลบหนีของนักโทษเลย.. แม้แต่คนเดียว..."
"จึงต้องมีการกำจัดเชลยศึก อย่างไม่ให้เหลือซาก.."
ค่ายเชลยศึก ปาละวัน
ไป! เข้าไป!
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อไปนี้.. เกิดขึ้นเป็นเวลา 5 วันในเดือนมกราคม 1945
ศูนย์กลางบัญชาการหน่วยรบที่ 6 คาลาซิโอ ลูซอน ประเทศฟิลิปปินส์
วันที่ 1.. 27 มกราคม
การยกพลขึ้นบกที่อ่าวลินกายัน
นับเป็นภารกิจทางเรือที่ใหญ่ที่สุด.. ของการรบในแปซิฟิค
ทหารกว่า 2 แสนนายได้ขึ้นฝั่ง..
และพร้อมทำการรบเพื่อรุกคืบเข้าไปในฟิลิปปินส์
ผมเป็นบัณฑิตจากแสดนฟอร์ดในขณะนั้น และเข้าสู่วงการทหารโดยเป็นกองหนุน..
ตอนนั้นผมไม่ได้มีความสนใจ ในการเป็นทหารเลย..
ผมแค่อยากทำหน้าที่ของผมให้เสร็จ และกลับไปหาภรรยาเท่านั้น..
ผมเป็นหัวหน้ากองของหน่วยรบที่ 6
ผู้บัญชาการของผมคือ พันโท เฮนรี่ มุชชี่
- ยังเล่นอยู่มั้ยเนี่ย - กำลังคิดอยู่ครับ..
แหม ถ้าต้องคิดก็แปลว่าแพ้แล้วล่ะ
- ให้ถอดหมวกมั้ย จะได้เห็นชัดขึ้น? - ไม่ครับท่าน ผมไม่อยากให้...
พันโทมุชชี่ เป็นทหารที่จบจากเวสต์พ้อย ที่บ้าบิ่นที่สุดคนนึง
เขามารับหน้าที่บังคับการในสถานการณ์ ที่ดูเหมือนจะสิ้นหวังอันนี้..
นั่นคือการทำให้เหล่านายทหาร.. ที่ไม่เคยผ่านการรบมาก่อน
กลายเป็นหน่วยรบที่เก่งกาจที่สุดในกองทัพ
จากตอนแรกที่ถูกมอบหมายให้ทำปศุสัตว์
เพราะพวกเค้ามีพื้นฐานมาจากการทำไร่ ในเมืองเล็กๆแถบชานเมือง..
จึงมีประสบการณ์การรบเพียงเล็กน้อย จนถึงไม่มีเลย..
จ่าสิบเอกครับ แผนที่พร้อมแล้ว.. เห็นผู้พันมุชชี่บ้างมั้ยครับ?
ครับผม เล่นโปกเกอร์อยู่ในเต๊นท์ตรงนู้น
เป็นผมคงจะไม่เข้าไปกวนตอนนี้หรอก ผมคิดว่าเค้ากำลังเสียไพ่นะ..
ให้ตายเถอะ! ร้อยโทโฟลี่ย์.. ขอสำรับใหม่ได้มั้ย ผมว่าอันนี้มันพาซวยนะ
ก็ถ้าผู้พันคาบไปป์เมื่อไหร่ ผมก็รู้แล้วว่าได้ไพ่ไม่ดีแหงๆ..
ฝากไว้ก่อนเถอะน่า...
ผู้พันครับ นี่แผนที่ครับ
รู้ไหมว่านั่นใคร?
- ไม่ทราบครับ - หัวหน้าทหารเวร!
- ครับผม! - อลิเธรี่ ช่วยสืบให้หน่อยว่าหมอนั่นมันใครกัน
ครับผม
เราทำการฝึกอยู่เป็นเดือน.. แต่ภารกิจที่ทำจริงจังมีน้อยมาก
ทางกองทัพเลยกลัวว่า..
พวกเราจะเป็นเพียงแค่หนูลองยา ของผู้พันมุชชี่เท่านั้น..
แต่ผู้พันมุชชี่ตั้งใจพิสูจน์ให้เห็นว่า.. ทางกองทัพคิดผิด
- ท่านนายพล - เฮนรี่
นี่ผู้พันไวท์.. และนี่พันตรี ลาเฟมม์
นี่ พันโท เฮนรี่ มุชชี่ นะ ผู้บัญชาการของหน่วยกองรบที่ 6
พันตรี ลาเฟมม์.. อยู่ที่นี่ตลอดหลังการรบที่บาร์ตัน
เขาเป็นผู้ประสานหน่วยกองโจร ในพื้นที่แถบตอนกลางเหนือของลูซอน
อย่างที่รู้ ว่าหน่วยกองโจรฟิลิปปินส์ เป็นแหล่งข่าวสำคัญให้กับนายพลแมคอาเธอร์
- เป็นเกียรติมากครับ ท่านผู้พัน - ขอบคุณครับ
ผู้พัน ลาเฟมม์ ช่วยบอกผู้พันมุชชี่อย่างที่บอกผมหน่อย..
เลยไปทางตะวันออก 5 ไมล์ จากเมืองคาบานาตวน..
เป็นที่ตั้งของค่ายกักกันเชลยศึกที่ญี่ปุ่นจับตัวไว้ เป็นทหารรอดชีวิตจากการเดินเท้ามรณะกว่า 500 นาย
ถ้าเราลุกล้ำเข้าไปในเขตนั้น..
ผมเชื่อว่าญี่ปุ่นจะทำการสังหารนักโทษทั้งหมด มากกว่าที่จะปล่อยพวกเค้า
ผู้พัน ลาเฟมม์ อาจจะพูดถูก เพราะ.. มีตัวอย่างให้เห็นแล้วในแคมป์ปาละวัน
ที่เชลยศึกกว่า 150 คน ถูกต้อนให้เข้าไปอยู่.. ในหลุมหลบภัยทางอากาศ แล้วเผาทั้งเป็น
เมื่อมีข่าวว่านายพลแมคอาเธอร์จะทำการบุก
ตอนแรกเราจะเดินทัพไปเอง ด้วยเส้นทางเหล่านี้..
ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด..
เราน่าจะถึงคาบานาตวนในสิ้นอาทิตย์นี้ ซึ่งนั่นอาจจะสายเกินไปแล้ว..
ฮอร์ตัน หน่วยข่าวกรองว่ายังไง?
เพราะเราบุกเข้ามาเร็วมาก การเคลื่อนไหว.. ของกองทัพญี่ปุ่นจึงเปลี่ยนรูปแบบไปเรื่อย
มีการหลบไปตั้งหลักช่วงค่ำ.. ซ่อนตัวกลางวันเพื่อหลบหนีเครื่องบิน
นั่นทำให้เราไม่แน่ใจเลย ว่าศัตรูเราอยู่ที่ไหนกันบ้าง
ที่นั่นอยู่ห่างจากแนวหน้าเรา แค่ 30 ไมล์เองนี่ครับ
แต่แค่ตรงนั้น.. ก็มีทหารญี่ปุ่น กว่า 3 หมื่นคนแล้วครับ ผู้พัน
เฮนรี่ คุณช่วยวางแผน แล้วรายงานต่อเสนาธิการ พรุ่งนี้เช้าเลยนะ
- ครับผม - จากนั้นเดี๋ยวผมตัดสินใจเอง
เฮนรี่ ผมบอกตามตรงนะ ว่าภารกิจนี้ สั่งการจากใจผม มากกว่ามาจากสมอง..
เมื่อสามปีที่แล้ว.. เราเป็นคนสั่ง ให้ทหารเหล่านี้ จำนนต่อข้าศึกเอง
จากมุมมองผมนะ.. พวกเราเป็นหนี้ต่อพวกเค้า มหาศาลเลยทีเดียว
แต่ในการณ์นี้.. ผมอยากให้คุณใช้ทั้งสมองและหัวใจนะ
เพราะถ้ามันทำท่าจะไปไม่ไหว ก็เลิกล้มมันซะ เข้าใจมั้ย?
ครับผม
- คุณจะสั่งการให้ใครนำ? - ผมจะนำเองครับ
มีคนอื่นนำได้เยอะแยะ ร้อยเอกโบลไซน์ เป็นไง
ท่านครับ ผมเป็นคนฝึกหน่วยนี้มากับมือ.. อะไรที่ผมสั่งการพวกเค้า ผมได้ลงมือทำมาหมดแล้ว
ผมคิดว่า พวกเค้าควรได้รับโอกาสทำภารกิจนี้
และผมก็ด้วย
โอเค เฮนรี่ คิดแผนที่ใช้ได้มาแล้วกัน
ครับ
แต่นายพลครูเกอร์ยังไม่ได้ตัดสินใจนะ..
ดังนั้นผมอยากให้คุณคิดแผนการที่เด็ดที่สุด
อีก 5 นาที ทหารพรานอลาโม่ จะมาสรุปสถานการณ์ให้ คุณมีเวลาทั้งคืน ในการคิด..
ครับผม
ครับ ที่ท่านบอกว่าจะติดตามไปกับเราด้วย..
ไม่ต้องห่วงนะผู้กอง.. คุณจะเป็นคนนำการบุก ไม่ใช่ผม
มีทหารรักษาการณ์กี่คนในค่าย?
- น่าจะมีมากถึง 200 คน - มีรถถังมั้ย?
ตึกนี้มีหลังคาเป็นเหล็ก.. เหมือนป้องกันอะไรที่สำคัญอยู่
ถ้าค่ายกักกันอยู่ตรงนี้..แล้วในตัวเมืองล่ะ? พวกญี่ปุ่นตรึงกำลังไว้มากน้อยแค่ไหน?
- มีหทารกว่า 9,000 นาย ครับ - ไม่ต้องห่วงครับ มันอยู่ไกลไปตั้ง 4 ไมล์
บนถนนนี้ มีกองกำลังข้าศึกอยู่มากน้อยเท่าไหร่?
กองทัพญี่ปุ่นกำลังเคลื่อนกองจากใต้ขึ้นเหนือ..
ดังนั้นเส้นนี้คือถนนหลักเลยครับ
ดูเหมือนสะพานนี้.. จะอยู่ห่างจากค่ายประมาณ 1 ไมล์
ครึ่งไมล์ ครับ
เราเชื่อว่ามีการตรึงกองกำลังหนาแน่นทีเดียว ไม่แน่ใจด้วยว่า มีกำลังอยู่ตรงนั้นมากเท่าไหร่
ถ้าเราไม่ทราบจำนวนแน่นอน จะวางแผนยากมากเลยครับ เราต้องการข้อมูลมากกว่านี้
แย่หน่อยนะ ที่ตอนนี้เราไม่มีเวลาขนาดนั้น บ๊อบ.. ผมเลือกคุณเพราะคุณมีการวางแผนที่ยืดหยุ่นได้
เอาล่ะ ตอนนี้พวกคุณมีเวลา 24 ชั่วโมงนะ
คุณคิดว่าพอมั้ย ที่จะหาข้อมูลเพิ่มเติม ให้ผู้กองพรินซ์?
เราจะกลับมารายงานตอน 8 โมงเช้า.. ของวันที่ 29 ครับท่าน
- ตามนั้น - ครับท่าน
ท่านครับ การบุกที่ยากที่สุด จะอยู่ในส่วนสุดท้าย
ต้องบุกในที่เปิดโล่งตลอด 80 หลา
เป็นพื้นที่ราบ เหมือนแพนเค้กเลยครับ
ค่ายเชลยศึก คาบานาตวน
เฮ้ย เฮ้ย!
นายว่าตอนนี้ ฮิววิตต์ หนีไปได้ไกลรึยัง?
หนีได้ก็ไม่ต่างกันเลย..
เดี๋ยวพวกไอ้ยุ่นก็จับได้อยู่ดี
ไม่มีอะไรเคี้ยวง่ายกว่านี้แล้วเหรอ?
อย่างมะม่วง กล้วย อะไรอย่างงั้น?
มีเนื้อหนูจากแถวหลุมศพขายอยู่เหมือนกัน..
แต่ฉันคิดว่ามันคงจะเป็นอาหารที่ดีเกินไปหน่อย
นายเจ็บที่เหงือกหรือเจ็บที่ฟันน่ะ?
ก็ปวดแถวๆเหงือกนะ แต่มันก็ร้าวไปแถวท้ายทอย..
แล้วก็หยุดอยู่แถวๆหลังคอนี่แหละ
ไม่เป็นไร ไม่ใช่มาลาเรียหรอกน่า
- ครับท่าน - นั่งลงก่อนสิ
เราเพิ่งจะแปลโทรเลขให้ผู้พันโมริครับ..
นายพลแมคอาเธอร์ยึดเกาะทางใต้ได้หมดแล้ว ท่านเพิ่งจะยกพลขึ้นบกที่ลูซอนนี่เอง
โอ้ย ไอ้นายพลจอมอืด มันมารับแดดอยู่วัน สองวัน..
เดี๋ยวก็แจ้นกลับไปออสเตรเลีย เหมือนคราวที่แล้วนั่นแหละ
ข้อมูลเชื่อถือได้ครับท่าน ผมอยู่ในออฟฟิศทั้งวันเลย
แต่เราไม่รู้ว่าพวกนายพลแมคอาเธอร์อยู่ใกล้แค่ไหน หรือจะมาถึงคาบานาตวนเมื่อไหร่
บอกพวกเราว่า ดีที่สุดคือให้อยู่นิ่งๆไว้ก่อน จนกว่าเราจะรู้อะไรมากกว่านี้..
ครับผม
- เอาอันนี้ให้ แมคมาโฮ ด้วยนะ - ครับ
ลุกขึ้นสิ!
- พวกมันจับฮิวอิตต์ได้แล้ว - ใครเป็นคนเฝ้าเขาในตอนแรก?
ไอ้งั่งเอ้ย.. ทำไมไม่รอให้มืดก่อนแล้วค่อยหนีวะ
พวกแกต้องรับผิดชอบเรื่องนี้!!
พวกแกยอมแพ้อย่างขี้ขลาด แล้วตอนนี้มาวิ่งหนีเป็นหมาจุกตูด!!
มันตายแน่ เพราะไอ้พวกขี้ขลาดอย่างพวกแก ไม่ยอมห้ามมัน!
เมืองคาบานาตวน 4 ไมล์จากค่ายกักกัน
เร้ดดิ้ง
ผมต้องการอาหารครับ
โคลวิน ดูเค้าไว้ด้วยนะ
- เท่าไหร่? - 5 เหรียญ
- คุณไม่ควรมาที่นี่ - คุณก็เหมือนกัน
เดี๋ยวนี้ติดสินบนผู้คุมยากมากเลย
ตอนนี้เราต้องการยาเพิ่ม
คาร์ลอส กับพ่อของฉัน.. โดนพวกญี่ปุ่นสอบสวนไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว
พวกมันจับตามองเราอยู่..
งั้นบอกมากาเร็ตนะ ว่าหยุดเสี่ยงชีวิตได้แล้ว
คุณว่าเธอจะฟังฉันเหรอ?
มีอะไรอยากบอกมากาเร็ตอีกมั้ยคะ?
ให้ระวังตัวด้วยแล้วกัน
ในถั่วมียาควินนิน ซ่อนอยู่นะคะ เอายาไว้ทานเองบ้าง
คุณดูไม่สบายเลย..
ใครคือมากาเร็ตน่ะ เร้ด?
เธอเป็นพยาบาลชาวอเมริกัน ที่แต่งงานกับผู้บังคับบัญชาของผู้กอง..
เค้าเพิ่งจะตายเพราะมาลาเรียเมื่อปีที่แล้ว.. ในค่ายกักกันอื่น
- ผู้กองมีความสัมพันธ์กับเธอเหรอ? - ทำไมถามอย่างงั้นล่ะ?
ก็เปล่า..
แค่ดูผู้กองห่วงเธอเหลือเกิน
ทั้งสองคนไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกัน นั่นแหละที่น่าเสียดาย..
เพราะสามีไม่ค่อยสนใจเธอเท่าไหร่
แต่กิ๊บบี้.. ไม่สนใจอะไรเลย นอกจากเธอ
- ทำไมผู้กองไม่ทำอะไรซักอย่างล่ะ? - เพราะเค้าเป็นสุภาพบุรุษไง
เค้าไม่ยุ่งกับเมียชาวบ้านหรอก
แต่ถ้าเป็นฉันก็ไม่แน่
แล้วตอนนี้เธออยู่ไหนแล้วล่ะ?
ยังอยู่ในมะนิลาเนี่ยแหละ
นายคิดว่าใครเป็นลักลอบส่งยา เข้ามาในค่ายกักกันล่ะ?
ปี 1941 กรุงมะนิลาถือเป็นไข่มุกแห่งตะวันออก
เป็นเมืองสากล ที่ผู้คนจากทั่วโลก มาอยู่อาศัยและทำงาน
แต่ทั้งหมดนั้นก็เปลี่ยนไป เมื่อญี่ปุ่นเข้ามาถือครอง
พวกญี่ปุ่นเชื่อว่า เมื่อได้เข้ามายึดครองแล้ว
ชาวฟิลิปปินส์.. จะต้องทำตามที่ญี่ปุ่นสั่งทุกอย่าง
คนที่ไม่ทำตาม ล้วนแต่ถูกจำคุก ถูกทรมาน หรือแม้แต่ถูกประหารชีวิต
ด้วยเหตุนี้เอง ทำให้สายสัมพันธ์ระหว่าง.. ฟิลิปปินส์ และ อเมริกา แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น
ก่อให้เกิดขบวนการต่อต้านขึ้นแทบทั่วประเทศ
ในปี 1945 จึงมีประชาชนนับร้อย เข้าร่วมขบวนการใต้ดิน
เหมือนพวกมันจับตามองฉันอยู่เป็นอาทิตย์แล้วนะ..
พวกญี่ปุ่นเคยจับพวกเราไปสอบสวนอยู่แล้ว
ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอก..
พวกมันรู้ว่า อเมริการุกใกล้เข้ามาแล้ว..
แล้วพวกมันก็รู้ด้วยว่า พวกเราเป็นพยานชั้นดี.. ให้กับอาชญากรรมทั้งหมดที่มันก่อขึ้น
ดอน อันโตนิโอ พูดถูกนะ ครั้งนี้..
ครั้งนี้..มันไม่เหมือนครั้งก่อนๆนะ มาการ์เร็ต
แต่ตอนนี้พวกมันรู้เรื่อง แค่ที่สายมันบอกมาเท่านั้น
แล้วพวกมันปล่อยคุณมาทำไม?
ฉันขอโทษด้วยนะคะ คาร์ลอส ถ้าคุณวิตกมาก ก็สามารถออกจากกลุ่มไปได้
ฉันจะไม่ติดใจอะไรเลย
หมายถึงกับทุกคนด้วยนะคะ
ผมจะไม่ถอนตัวจนกว่าพวกเราทุกคน.. จะเห็นเหมือนกันหมด
คุณก็รู้นี่..
ฉันถอนตัวไม่ได้ จนกว่าเชลยศึกในคาบานาตวน.. จะได้รับการปล่อยตัวทั้งหมด
มาการ์เร็ต คะ
ฉันเจอแดเนียลมา
เขาเป็นยังไงมั่ง?
เค้าดูป่วยค่ะ
ฉันคิดว่าเค้าน่าจะเป็นไข้มาลาเรีย
ฉันรู้ว่าพ่อบอกให้เรารอ.. แต่มันอาจจะสายเกินไปแล้ว
ไม่นะ พ่อของเธอพูดถูกแล้ว มันเสี่ยงเกินไป อย่าไปสนใจเลย
ไม่ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันจะรอคุณอยู่.. นอกโรงพยาบาลเหมือนเดิมนะ
ฉันต้องไปแล้ว
ทั้งหมด....แถวตรง!
ตามระเบียบพัก
วันนี้ผมมายืนยันว่า.. ข่าวลือตามผนังห้องน้ำเป็นเรื่องจริง
ในที่สุด เราก็มีภารกิจยิ่งใหญ่.. สมกับที่ได้ฝึกฝนมากันเสียที
เราจะทำการรุกขยายแนวหน้าของเรา เข้าไปยังพื่นที่ของพวกยุ่น..
และทำการช่วยเหลือเชลยศึก.. ชาวอเมริกัน 500 คน
มันคงจะยากชิบเป๋งเลยแหละ
มันเป็นการรุกที่ต้องอาศัย..
ความว่องไว การจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว และการกระหน่ำยิงอย่างไม่ยั้ง..
พวกคุณจึงถูกเลือกเพราะเหตุนี้
แต่ก่อนที่จะดีใจไป..
อย่าลืมว่า.. พวกคุณยังไม่ได้ทำอะไรเลยซักอย่าง
พวกคุณเป็นแนวรบที่แข็งแกร่งที่สุด ในกองพันนี้แล้ว..
และนี่เป็นโอกาสเดียว ที่คุณจะได้พิสูจน์มัน
เป็นโอกาสครั้งเดียวจริงๆนะ
ท่าทีปฎิบัติในต่อไปข้างหน้าอีก 48 ชั่วโมงนี้..
จะเป็นสิ่งที่จะตัดสินคุณไปตลอดชีวิต..
ว่าคุณเป็นบุคคลที่คู่ควรกับกองทัพ..
หรือเป็นความอัปยศ.. ที่แม้แต่ประวัติศาสตร์ยังไม่อยากจะจารึก
ขึ้นอยู่กับพวกคุณแล้วนะ
ผมคิดว่ามันเป็นธรรมเนียมนะ
ที่ผมจะติดตามพวกคุณไปในการบุกครั้งนี้
คงไม่มีกองร้อยไหนอีกแล้ว.. ที่ผมจะไว้ใจฝากชีวิตด้วย
พวกคุณเป็นแนวรบที่แข็งแกร่งที่สุด.. และพร้อมรบที่สุด เท่าที่ประเทศนี้จะหาได้
และผมก็อยากให้พวกคุณ.. พิสูจน์ว่ามันเป็นความจริง
และประการสุดท้าย..
ผมอยากเห็นทุกคนกลับมายืนที่นี่.. หลังจากภารกิจเสร็จแล้ว
แต่อย่ามาทำครึ่งๆกลางๆ..
และอย่ามาทำเนียนด้วย..
ผมอยากให้คุณทุกคนคุกเข่าลง.. และสาบานต่อหน้าพระเจ้า
ว่าคุณจะต้องสละชีพตัวเอง.. ก่อนที่เชลยศึกเหล่านั้นจะต้องตาย
- ชัดเจนมั้ย? - ครับผม!
- แน่ใจเหรอ? - ครับผม!
ตามสบายนะ
ทั้งหมดตรง!
นายพลชอบแผนของนายนะ
... และได้โปรดประทานความสงบสุข จากดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์
จากความเมตตาและคุณธรรม.. แก่ผู้ที่รักความยุติธรรมและสันติภาพ
และได้โปรดช่วยให้เรามีความสำเร็จด้วยดี ข้าแต่พระเยซู พระบุตรของพระเป็นเจ้า..
- อาเมน - อาเมน
ทุกหน่วยเข้าประจำที่!
ผู้การจะสั่งให้เราปกปิดยศไปทำไม..
เพราะแค่เห็นหนวดจิ๋มนั่น.. แม้แต่ข้าศึกก็คงเดาได้ว่านั่นคือผู้การ
- เงียบน่า.. - ไม่ ก็นายคิดดูดิ..หมวกเหล็กยังใส่ไม่ได้เลย
ทั้งที่ฉันก็ใส่มันทำอาหาร ทำความสะอาด ซักล้างนะ..
คือ หมวกเหล็กมันทำให้เกิดเสียงดังเกินไป..
เวลาเข้าบุกกลางแจ้งน่ะ
- ไม่เห็นเคยได้ยินเลยว่ะ อัลดริด แกเคยได้ยินมะ? - ฉันเคยได้ยินนะ
อัลดริด นายเป็นพลปืนที่เก่งที่สุด.. เคยยิงไอ้แบบนี้มั้ย?
ไม่เคยเลยครับ
- ไม่ครับ ผมขอปืนกล M-1 - เลือกพลโหลดกระสุนมาคนนึง..
ลูคัส ครับ
- แน่ใจนะ? - ครับผม
มือใหม่สินะ..
เครื่องบินของญี่ปุ่นได้ทำการโจมตี จุดต่างๆในฟิลิปปินส์ 6 จุดด้วยกัน..
เวลาในกรุงมะนิลาจะเร็วกว่า 13 ชั่วโมง
มีรายงานข่าวว่าการระเบิดของญี่ปุ่น...
จ่า..
- ตกลงผู้การจะไปด้วยจริงๆ - มีคนบอกว่าคุณก็เหมือนกัน
ใช่ครับ
ฟังนะ จิม ผมเอาคนของคุณไปตั้ง 4 คนแล้ว
แล้วทุกคนก็เป็นแพทย์สนามที่เก่งมาก เฮนรี่
แต่ถ้าเราถูกโจมตีอย่างหนัก เราต้องการคนที่จะคุมสถานการณ์ได้ด้วย
ผมไม่ไปไม่ได้นะ เฮนรี่
ผมมาที่นี่เพราะเหตุนี้
อีกอย่างนะ บางครั้งแพทย์สนามมือใหม่.. ก็ต้องการให้มีแพทย์ผ่าตัดอยู่ด้วย
เหมือนที่ผู้กองมือใหม่.. ต้องการผู้บังคับบัญชาของเค้า
คุณชนะแล้ว
ผู้กองครับ มีเวลาซักนิดนึงมั้ย?
ได้เลยครับ ท๊อป
ผมไล่ดูรายชื่อคนที่ไปแล้วครับ มันไม่มีชื่อผม..
ผู้พันมุชชี่บอกว่า อยากให้นายทหาร ที่ยังไม่แต่งงาน ไปร่วมภารกิจนี้
ผมเลยต้องเอาชื่อคุณออก
แต่แหมครับ.. ผู้กองก็แต่งงานแล้ว
ผมคิดว่าภรรยาของผู้กองจะคิดถึงท่าน มากกว่าที่ภรรยาผมคิดถึงผมเยอะเลยครับ
ผมเป็นคนคิดแผนครั้งนี้เองนะ ท๊อป อย่าให้ผมต้องทำผิดจากที่วางไว้เลย
เปล่าเลยครับ ผมแค่อยากให้ผู้กอง.. มีชั้นเชิงในการบัญชาการครั้งนี้หน่อย
เรามีแต่พลทหารที่ไม่เคยรบมาก่อนเลยนะครับ
คุณต้องการผมนะ
เหมือนที่คุณต้องการยา.. มาใส่ตาปลาที่เท้านั่นแหละ
สมัยผมอยู่กองหนุน.. และอีก 4 สัปดาห์จะถูกส่งมาบาตัน..
ผมถูกกักตัวไม่ให้มา.. เพราะผมต้องผ่าฟันคุด
เพื่อนทหารผมหลายคนติดอยู่ที่ค่ายกักกันนั่น
ผมคิดว่าเท้าเจ็บแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก
ทนได้ก็ดีครับ แต่ถ้าไม่มีผม.. ภารกิจนี้จะยากมาก
งั้นก็ได้ เดี๋ยวผมไปพูดกับผู้การให้
- มีอะไรอีกมั้ยครับ จ่า? - ไม่มีแล้วครับ
ขอบคุณครับ ราตรีสวัสดิ์
เราออกเดินทางจากศูนย์บัญชาการ ทั้งที่มีข้อมูลน้อยมาก
สิ่งเดียวที่เราได้เปรียบคือ.. เราสามารถทำอะไรที่คาดไม่ถึงได้
เราต้องเผชิญหน้ากับการเดินทางถึง 2 วัน เข้าไปในเขตแดนที่มีศัตรูอยู่อย่างหนาแน่น
เท่ากับว่าหากมีพวกญี่ปุ่น.. เห็นเราแม้แต่คนเดียว
ภารกิจเราจะล้มเหลวทันที
ไปเลย ไรลี่ย์ พาขึ้นรถไป!
เต็มแล้ว ไปได้!
เดินทางได้แล้ว!
เรารู้ว่าภารกิจการช่วยเหลือเชลยศึกในครั้งนี้..
มีคุณค่าทางใจมากกว่าอะไรทั้งนั้น
เราเลยไม่ได้คิดถึงผลได้ผลเสียอะไร..
มากไปกว่าการจะช่วยให้พวกเค้าเหล่านั้น.. รอดชีวิตกลับมาให้จงได้...
หรือไม่ก็ต้องพยายามจนตัวตาย..
- พวกมันจะทิ้งเราไปเฉยๆงั้นเหรอครับ? - ฉันไม่รู้เลยว่ะ ว่าพวกมันจะทำอะไร
เอายาควินินพวกนี้ไปให้หมอนะ จ่ายให้พวกอาการหนักก่อน
มันถอยกำลังแล้วมั้ง ดูสิไปกันทั้งกองเลย..
ผู้กองดูสิ โมริยังไปเลยน่ะ
นายพูดถูก.. นายพลแมคอาเธอร์ทำให้พวกมันรีบหนี
จะหนีได้ไงกัน พวกมันได้รับคำสั่งให้สู้จนตัวตาย
มันเป็นกับดักแน่ๆ
ติดกับกันง่ายๆอย่างงี้เลย
ถ้าเราเดินออกนอกรั้วเมื่อไหร่.. พวกมันก็จะใช้เป็นข้ออ้างเพื่อฆ่าเราทิ้ง
จะฆ่าเรา..มันต้องใช้ข้ออ้างอะไรอีกเรอะ?
ไม่รู้ละ.. แต่ฉันจะออกไปก่อนที่พวกมันเปลี่ยนใจ
คุณคิดว่าจะหนีไปได้ไกลแค่ไหนกันเหรอ?
ถึงพวกมันจะถอยร่น.. แต่ในป่าก็ยังมีกองกำลังอยู่เต็มไปหมด
แล้วไงล่ะ? เราเป็นทหารไม่ใช่เหรอ?
ผู้พันพูดถูกนะ เร้ด เราจะไปไหนได้? เมื่อพวกเราส่วนใหญ่ที่นี่เดินไม่ไหว
จำไม่ได้ว่าขอความเห็นนายนะ เด็ก
จะเกิดอะไรขึ้นกับพวกที่ถูกทิ้งล่ะ?
เราคงไม่รอดออกไปได้หมดหรอก.. แต่อย่างน้อยก็มีคนที่รอดอยู่บ้าง
ถ้าเราอยู่นิ่งๆที่นี่.. เราจะรอดหมดทุกคน
กองกำลังเราคงอยู่ใกล้ๆนี้แล้ว..
นายมีแฝดรึไงวะ กิ๊บบี้?
ฟังไว้อาจจะดีก็ได้นะ
พวกมันอยู่ข้างนอกนั่นแหละ จะไปให้ชีวิตมันถึงที่เลยเหรอ?
ไม่ต้องห่วงหรอก.. ถ้านายยังไม่อนุญาต ฉันก็หนีไม่ได้
ไปหาพระเจ้าเถอะ ดุ๊ก
มันยังเชื่อในพระเจ้าอยู่เลย
จริงๆถ้าเราหนีไม่ได้ เราก็ควรหาอะไรกินได้มั่ง
เดชะพระนาม พระบิดา.. พระบุตร และพระจิตร
นายว่าไอ้โมริมันนั่งไหน? ฉันจะไปขี้รดจานมันหน่อย
- ไปเรียนมาจากไหนเนี่ย? - ฉันไม่ได้เป็นคนดีอยู่ตลอดนี่
- อะไรกันนั่น? - เสบียงพวกนี้ถูกส่งมาให้พวกเรา
ไอ้พวกบ้า..จงใจให้เราอดตาย
อย่าลืมเอาของพวกนี้ไปให้.. พวกที่อยู่ในวอร์ดพยาบาลด้วยนะ
ช้าๆหน่อย เร้ด กระเพาะยังไม่ปรับตัวนะ
คิดว่าฉันสนเรอะ? นี่รู้สึกเหมือน ได้ดูดนม ริต้า เฮย์เวิร์ธ อยู่เลย..
ฉันคิดว่า นมแม่วัวมากกว่านะ
เขตควบคุมของญี่ปุ่น 30 ไมล์จากค่ายกักกัน
- มีอะไรเหรอ ท้อป? - พวกไอ้ยุ่น.. มันออกไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน
มันไปหลบเครื่องบินเราแน่ๆ
ตอนนี้ เราไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน.. เราอาจออกสำรวจดูก่อนจะเดินหน้าต่อไป
พวกมันถอยกำลังอยู่แน่ๆ ที่เราต้องรู้ก็มีแค่นี้..
- งั้นไปกัน - ไปต่อได้!
- ทุกหน่วย เตรียมพร้อมไปได้ - หน่วยชาร์ลี 2 ไปทางปีกซ้าย
ชาร์ลี 1 ตามผมมา
แย่ละ
พวกมันคือ เคมไป ไต (ตำรวจลับ) คิดว่ามันกำลังมุ่งหน้าไปยังค่ายกักกันนะ
มีแม่น้ำอยู่ทางตะวันออกของเราอยู่.. ประมาณครึ่งไมล์
ในนี้ไม่ได้บอกเอาไว้.. แต่มันน่าจะมีสะพานพาเราอ้อมตรงนี้ไปได้
อาจจะมีพวกมันคอยเฝ้าอยู่ เพราะเป็นจุดยุทธศาสตร์
เราลองไปเช็คดูก่อนดีกว่า.. เพราะมันเติมกำลังเข้ามาหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ
ไปได้
นายต้องขอบใจฉันนะ.. ที่ทำให้นายได้เจอกับมาร์กาเร็ต
เออ ขอบใจ
เวลามองฟ้าแบบนี้.. มันทำให้ฉันอยู่ที่ไหนก็ได้ในโลกนี้
- แล้วตอนนี้นายอยู่ไหน? - กำลังข้ามป่าดงดิบไปได้ครึ่งทางแล้ว
ฉันฝ่าฝืนคำสั่งนาย.. ตอนนี้เลยอยู่ไม่ไกลจากความเจริญแล้ว
งั้น ไปถึงแล้วดื่มเหล้าเผื่อฉันด้วยแล้วกัน
นายอยากให้ฉันบอกอะไรมาร์กาเร็ตมั้ย?
ก็ดูว่าเธอจะชอบฉันอยู่มั้ย
แหม แต่ถ้าเธอไม่ชอบนายแล้ว ฉันจะขอเธอแต่งงานเอง
แล้วนายก็จะมาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าว.. เพราะฉันรู้ว่า นายคงไม่พาเจ้าสาวหนีไปแน่ๆ
ถ้าฉันมีสาวแบบนั้นรออยู่อย่างนายนะ...
- นั่นไม่ใช่พวกทหารนี่ - พวก เคมไป ไต
หน่วยตำรวจลับ..
อย่า.. อย่าให้มันได้สมใจ
เดี๋ยวพวกมันต้องตายหมดอยู่แล้ว..
เคยรบที่บาตันใช่มั้ย ผู้พัน?
คุณบัญชาการกองร้อยที่ 31.. มีฐานปฏิบัติการอยู่ใกล้แม่น้ำมามาลา ใช่มั้ย?
ฉันบอกชื่อ ยศ และเลขประจำตัวได้
เราเจอสิ่งนี้ในที่พักของคุณ..
คิดว่าถูกลับลอบนำเข้ามาโดย.. กลุ่มใต้ดินชาวฟิลิปปินส์
มันว่า.. "จงมีความหวัง.."
"แมคอาเธอร์กำลังจะมา.."
เราได้ยินข่าวลือแบบนี้มาตั้ง 3 ปีแล้วไม่ใช่เหรอ
แต่พอดีคราวนี้เป็นเรื่องจริง
กองกำลังของพวกคุณกำลังจะยึดฟิลิปปินส์คืน ในอีกไม่กี่สัปดาห์..
- บอกเราทำไม? - เพราะเดี๋ยวมันก็จะเกิดขึ้นแล้ว
คุณเป็นทหารชั้นผู้ใหญ่
ถ้าคุณ..คุมคนของคุณได้..
ผมจะทำให้ชีวิตที่เหลือในค่ายของพวกคุณ ไม่ทรมานเท่าไหร่
แต่ถ้ามีนักโทษคนใดคนนึงหลบหนีออกไป ผมจะฆ่านักโทษอีก 10 คน เพื่อเป็นการชดเชย
คุณแต่งงานรึยัง ผู้พัน?
- ยัง - มีเหตุที่อยากรอดชีวิตมั้ย?
ผมอยากอยู่ที่นี่.. จนกว่าพวกคุณจะยอมแพ้สงคราม
งั้นคุณก็ควรอยู่อย่างมีสุขภาพดีด้วย
ดูเหมือนคุณจะเป็นไข้นะ
เอายาควินินไปกินสิ
หมดเรื่องแล้วใช่มั้ยครับ?
วันที่ 3.. 29 มกราคม
เฮ้!
เฮ้..
นายเลอะเลือนแล้ว..
- วิตติ้งฮิลล์ บอกว่าเป็นเพราะมาลาเรีย - แล้วฉันจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน?
3 - 4 วัน นอกจากว่าจะได้ควินินอีก
เค้าพยายามบอกให้ผมย้ายคุณไป ที่วอร์ดเซนต์ปีเตอร์
อ่อ นี่นายเป็นญาติฉันแล้วเหรอ?
นี่ ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ.. ถ้าตายใส่ฉันเมื่อไหร่ ฉันจะหนีออกจากที่นี่
ฉันบอกนายไปแล้วไง.. ว่า นางาอิ บอกอะไรฉันบ้าง
- อย่าทำตัวมีปัญหาเลยนะ เดี๋ยวทุกอย่างก็จบแล้ว - ปัญหาอย่างเดียวคือ ฉันไม่เชื่อไอ้นางาอิ
ไม่เชื่อตรงไหน?
ที่ว่าจะฆ่า 10 คน เพื่อชดเชยนักโทษ ที่หนีไปคนเดียวน่ะเหรอ?
นั่นเป็นเหตุที่ทำให้ฉันไม่อยากมีเพื่อนที่นี่ไง กลัวจะทำพวกเค้าผิดหวังน่ะ..
แต่โชคร้ายหน่อยนะ ที่นายกับฉันดันรู้จักกันมาก่อน
นายจะต้องรอดให้ได้นะเพื่อน..
คิดถึงสิ่งที่นายรอคอยอยู่สิ
คิดถึงมาร์กาเร็ตใส่ชุดกี่เพ้าแบบซีทรู เดินมาข้างหลังนายสิ..
- หยุดพูดได้ยังเนี่ย? - ยังอะ
เถอะน่าไอ้เพื่อนบ้า.. รีบๆหายเข้าสิ
โรงพยาบาลมะนิลา
ไอโอดายน์ 20 มิล ค่ะ
ขอบคุณค่ะ
พวกมันฆ่า โคร่า แล้ว..
ฉันถูกพวกมันตามอยู่
ข้างหลังเรา.. คนที่ใส่สูทน้ำตาล
- แค่คนเดียวเหรอ - คิดว่างั้นนะคะ
มีน่า เธอต้องไปจากที่นี่แล้ว
ยาควินินอยู่ในกระเป๋านะ เก็บของแล้วไปซะ
- ไม่ ฉันไม่หนี... - มีน่า หนีไป!
พยายามส่งยาไปคาบานาตวนให้ได้ ถ้าไม่ได้ก็ไปทางภูเขานะ..
- แล้วคุณล่ะ? - ไม่ต้องห่วงฉันนะ
ไปสิ
นี่คุณทำอะไรน่ะ?
- หมู่บ้านบาลินคาริน? - ครับผม
ลองให้คนเข้าไปดูซิ
ท้อป?
- ปลอดภัยแล้ว - มีอะไรเหรอ?
รถถังครับ
ไปตามผู้พันมาดีกว่า
ครับ ท้อป
บ๊อบ ให้ผมเดินนำหน้าก่อนนะ
- กัปัตน ยวน ปาโยน่า - ผู้พันเฮนรี่ มุชชี่
ผบ.กองร้อยที่ 6
ครับผม
เกิดอะไรขึ้น?
พวกญี่ปุ่นเข้ามาที่นี่เมื่อคืน พร้อมด้วยรถถัง
พวกมันลงโทษชาวบ้าน.. ที่มาช่วยคนของผม
ชาวบ้านถูกฆ่าตายไปร้อยกว่าศพ
กัปตันครับ ผมรับรองได้.. ว่าเรื่องนี้จะต้องถูกสะสางภายหลังแน่ๆ
หน่วยอลาโม่ อย่าเพิ่งยิง
- หัวหน้าหน่วยชาร์ลี ครับ - ทางนี้ ตามผมมา..
ค่ายนี้ถูกแบ่งออกเป็น 4 ส่วน
เราเห็นเชลยศึกอยู่แค่ในโซนนี้เท่านั้น
พวกผู้คุมพักอยู่ในบริเวณนี้..
มียามเฝ้าอยู่ประจำป้อมแต่ละอัน..
มี 2 ป้อมอยู่ที่รั้ว.. และอีก 5 ประจำที่พักของผู้คุม
เราไม่รู้จำนวนที่แน่นอน.. อาจจะมีได้ตั้งแต่ 50 ถึง 100 คน
ไม่เพียงพอครับ ท่าน
- อะไรไม่พอเหรอ? - เรื่องที่เราไม่รู้ มีเยอะเกินไปแล้ว
มันแตกต่างมากนะครับ.. ระหว่างคน 50 คน กับ 100 คน
บางครั้งเราก็เจาะจงอะไรไม่ได้นะ.. ก็ให้ขึ้นอยู่กับโชคชะตาเอาละกัน
เราต้องโจมตีจากข้างในด้วยนะครับ
อย่างนั้นจะทำให้เชลยศึกที่เราจะช่วย ถูกฆ่าตายอย่างง่ายๆเลย..
ร้อยโท เอเบิ้ล.. คุณมีเวลา 12 ชั่วโมงก่อนทำการบุก
คุณสามารถหาข้อมูลให้ละเอียดกว่านี้ได้อีกมั้ย?
มันเสี่ยงมากเลยครับ.. สำหรับพื้นที่เปิดโล่งกลางแจ้งอย่างนั้น
เราต้องการเวลาเพิ่ม.. ให้เวลาพวกเค้าทำงานมากกว่านี้อีกหน่อย
เราดีเลย์ไม่ได้แล้วนะ ให้ตายสิ!
พวกเชลยศึกถูกดีเลย์มาตั้ง 3 ปีแล้วนะ ยังไงเราก็จะใช้แผนของนาย..บ๊อบ
ต้องขอโทษด้วยนะครับท่าน..
ท่านเคยบอกว่าที่เลือกผม.. เพราะผมมีความยืดหยุ่นต่อสถานการณ์
แต่ภายใต้ภาวะแบบนี้.. ผมไม่สามารถรับรองความปลอดภัยของเชลยได้
ท่านครับ.. ตอนนี้สถานการณ์อาจบังคับให้เราดีเลย์
ทำไมล่ะ ผู้กอง?
มีกองกำลังญี่ปุ่นเคลื่อนที่ไปทางเหนือ..
พวกเค้าจะผ่านหน้าค่ายกักกันคืนนี้
คุณรู้ข้อมูลนี้ได้อย่างไรกัน กัปตันปาโยต้า?
จากสายสืบในเมืองคาบานาตวน สิครับ
ข้อมูลนี้เชื่อถือได้เหรอ.. ไม่ใช่มาจากกระบอกไม้ไผ่นะ
เสียงจากกระบอกไม้ไผ่นั่นแหละครับ.. ที่บอกว่าพวกท่านจะมาหาเราวันนี้
ร้อยโท เอเบิ้ล ส่งคนของเราไปช่วยดูไว้นะ เดี๋ยวเราจะออกเดินทางคืนนี้
ครับ
ผู้กอง..
ได้ยินผู้พันบอกแล้วนี่.. ช่วยเท่าที่จะทำได้แล้วกัน
ครับผม
ผู้กองครับ?
มีเวลาสักครู่มั้ยครับ? ผมอยากจะปรึกษาคุณเรื่องแผนการบุก
คนของผมเฝ้ามองค่ายกักกันนี้มา 3 ปีแล้ว..
เราตั้งใจจะบุกค่ายนี้ด้วยตัวเองก็หลายหน..
- แล้วทำไมไม่ทำล่ะ? - เชลยศึกของพวกคุณบางคนเดินไม่ได้
ไม่ป่วย ก็ พิการ
ส่วนพวกที่แข็งแรงก็ถูกส่งไปเป็นแรงงาน ในค่ายอื่นๆที่ญี่ปุ่น..
เราช่วยเหลือพวกเค้าได้.. แต่เราจะดูแลพวกเค้าอย่างไร?
งั้นคุณคิดเอาไว้.. ว่าจะเคลื่อนย้ายคนเหล่านั้นยังไง?
ใช้เกวียนครับ..
มีเกวียนมากพอสำหรับ 500 คนแล้วเหรอ?
ถ้าให้เวลาผม 24 ชั่วโมง ผมก็หาได้ครับ
แต่คุณต้องไปเกลี้ยกล่อมผู้พันของคุณ.. ให้ยกพลไปหมู่บ้านอื่นซะก่อน
อยู่ที่นี่ไม่ปลอดภัยเลยครับ
คุณว่าเราควรไปหมู่บ้านไหน?
เพลตาโร่
ครับ
ต้องขอโทษที่ผมล้ำเส้นนะครับ
- ผมได้คุยกับกัปตันปาโยต้าแล้ว... - เราจะดีเลย์ให้ 24 ชั่วโมงละกัน
ส่งข่าวนายพลครูก้าด้วย..
พอแล้ว ไปได้
ครับผม
มาร์กาเร็ต ยูเทนสกี้?
ใช่
ทำงานที่โรงพยาบาลมะนิลาเหรอ?
ถามทำไม?
ผมอยู่หน่วยสืบราชการลับของญี่ปุ่น..
กรุณามากับผมด้วย
ยูเทนสกี้เหรอ เป็นคนเยอรมันใช่มั้ย?
ลิทัวเนียค่ะ
- เกิดในลิทัวเนียเหรอ? - เมืองโคโวโน่
พูดอังกฤษเก่งจังนะ
ฉันโตในแคนาดา
มีพาสปอร์ตพิสูจน์ว่าคุณเป็นชาวลิทัวเนียมั้ย?
เอกสารฉันอยู่ในห้อง..
งั้นผมขอกุญแจหน่อย..
- ฉันไปเอาให้ก็ได้.. - ขอกุญแจ..
พอสงครามเริ่มแล้ว.. คุณยังอยู่ที่มะนิลาทำไมเหรอ?
ฉันเป็นนางพยาบาลนะ.. ฉันก็อยากช่วยเหลือคนสิ
คุณว่าคนประเทศนี้.. อยากให้คนอเมริกันเข้ามาช่วยเหรอ?
ฉันเป็นชาวลิทัวเนีย.. ไม่ใช่อเมริกัน
คุณใช้พาสปอร์ตปลอม
ฉันไปไหนมาไหนด้วยพาสปอร์ตอันนั้นนั่นแหละ!
รู้จักผู้หญิงที่ชื่อ มีน่า โคคูเรียมั้ย?
ไม่
เมื่อเช้านี้
คุณไปทำร้ายชายคนนึง ที่กำลังตามเธออยู่..
ฉันต่างหากนะ ที่ถูกชนอย่างแรงน่ะ ถ้าคุณหมายถึงเมื่อเช้านี้นะ..
มีน่า โคคูเรีย..
เป็นสมาชิกกลุ่มเคลื่อนไหวใต้ดิน.. ของชาวฟิลิปปินส์
เธอ และพ่อของเธอ..
ถูกจับข้อหาขโมยยา..
จากทหารญี่ปุ่นผู้บาดเจ็บ..
เพื่อลักลอบนำไปให้ กับเชลยศึกชาวอเมริกัน
ฉันเป็นสมาชิก ของประเทศ ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด ในสงครามนะคะ
ฉันไม่มีธุระอะไร จะต้องยุ่งเกี่ยว กับพวกใต้ดิน..
หรือเชลยศึกชาวอเมริกัน..
- นี่ไบเบิ้ลของคุณมั้ย? - ใครจะไปรู้ล่ะ
เอามาจากอพาร์ทเม้นฉันรึปล่าวล่ะ?
คุณแต่งงานกับทหารชาวอเมริกัน.. ก่อนสงครามนี่?
ฉันไม่เคยแต่งงาน
ถ้าอย่างงั้น...
ผู้ชายคนนี้ใครกัน?
สามีคุณเหรอ?
หรือคนรักของคุณ?
ไม่ใช่
แต่คุณเก็บรูปของเขาไว้ในไบเบิ้ล..
จากมะนิลา ครับ
นั่งก่อนมั้ย ผู้การ?
รู้จักหล่อนมั้ย?
รู้จักอยู่บ้าง..
ทำไมเหรอ?
เธอว่า เธอรู้จักคุณดีเลยนะ..
เธอบอกว่า เธอยังอยู่ที่นี่ เพราะอยากอยู่ใกล้คุณ
ผมว่ามันยากที่จะเชื่อ..
เธอไม่ได้ชอบผมมากขนาดนั้นหรอก..
แต่คุณดูท่าจะชอบเธอเอามาก
อยากเจอเธออีกมั้ย?
คุณต้องการอะไร?
เรารู้ว่าผู้หญิงคนนี้
เป็นผู้นำการเคลื่อนไหว ของขบวนการใต้ดิน..
และถูกตั้งข้อสงสัยว่าลักลอบขนยารักษาโรค มาให้กับเชลยศึก..
ถ้านายเกลี้ยกล่อมให้หล่อนสารภาพได้..
แล้วให้รายชื่อผู้สมรู้ร่วมคิดทั้งหมด..
ผมรับรองได้ว่าคุณทั้งสองคน..
จะได้ไปจากประเทศนี้อย่างเป็นอิสระ
แล้วถ้าผมไม่ทำตามล่ะ?
คุณก็จะได้กลับไปตายที่รังของคุณต่อไป..
อีกฝั่งหนึ่ง ก็คงให้ข้อเสนอ แบบเดียวกับเธอใช่มั้ย?
ผมจะไปรู้ได้ไงล่ะ
เธอคงปฏิเสธเช่นกัน.. ไม่อย่างนั้น ผมคงไม่มาอยู่ที่นี่
ผมเสนออนาคตที่ดีให้คุณนะ..
อนาคตของผม ผมเลือกเอง..
- โอ้ที่รัก.. คุณดูดีจริงๆเลย - นายก็เหมือนกัน
แย่หน่อยนะ.. ที่นี่ไม่มีประกวดนางงาม
ชัค..
ฉันมีอะไรมาให้แหนะ
- ไม่ใช่ควินินหรอก.. - งุ่นง่านแล้วเหรอไง?
แน่สิ
มันไม่รอดมาถึงเลย..
นางาอิ เพื่อนรักนายน่ะ จัดการกวางล้างเรียบเมืองเลยนะ
ตอนนี้มันให้เราขุดหลุมหลบภัยทางอากาศแทน
เดี๋ยวพวกเค้า ก็หาทางลักลอบ เอาเข้ามาอีกจนได้
ถึงตอนนั้นก็คงสายไปแล้วนะ เพื่อน
นายคงไม่คิดจะหนีหรอกใช่มั้ย
นางาอิ คงไม่ต้องการฉันที่นี่หรอกน่า..
แต่มีอีกสิบคนนะ ที่เค้าอาจต้องการ..
ก็อย่างที่บอกแหละนะ.. ว่านายคนเดียวเท่านั้น ที่สำคัญสำหรับฉัน
นาย กับไอ้เด็กนั่น.. บางทีนะ
อย่าเลยนะ เร้ด
แล้วเจอกัน กิ๊บบี้
บอกดุ๊ค กับ พิตต์.. จับตาดูเค้าเอาไว้
มีใครไม่รู้บ้าง ว่าเรามาที่นี่เนี่ย?
พวกเค้าไม่ค่อยเข้าใจอะไรหรอกครับ
พวกเค้าเห็นทหารอเมริกันมา ก็คิดว่าสงครามจบแล้ว..
เอาล่ะนะ ครับ
ผู้การครับ ขอคุยเรื่องที่คนของผม.. จะมาช่วยในภารกิจนี้หน่อยสิครับ
คนของคุณจะมาช่วยเป็นกองหลัง กัปตัน
ท่านครับ นี่มันเป็นสงครามของพวกเราด้วย เราสู้กับพวกมันมา 3 ปีแล้วนะครับ
กัปตันปาโยต้า ผมเข้าใจความเจ็บปวดของคุณนะ.. กับสิ่งที่พวกมันทำกับเพื่อนร่วมชาติคุณวันนี้
ผมก็คงอยากแก้แค้นเหมือนกัน.. แต่ภารกิจนี้เป็นไปด้วยวัตถุประสงค์อย่างอื่น
ท่านครับ คนของผมเป็นนักรบมืออาชีพนะครับ พวกเค้าชาชินกับเรื่องที่เกิดในวันนี้แล้ว
คนของคุณจะเป็นกำลังสำคัญอย่างมาก.. ในกองหลังนะครับ
ร้อยโทเกรดี้ เดี๋ยวผมขอตัวก่อนนะ..
ฝากชมเชยไปยังหมู่บ้านด้วย.. ที่ให้การต้อนรับเราอย่างดี
ครับ เดี๋ยวผมบอกให้
- ไปนะครับ กัปตัน - ครับผู้การ
ผู้กองให้ผมดูเท้านั่นหน่อยมั้ย?
เอาสิ
นี่คุณทนเดินไปได้ยังไงกันเนี่ย
ดีนะที่ผู้พันไม่รู้เรื่องนี้
คุณว่าผู้พันเป็นไง?
- มุชชี่น่ะเหรอ? - ครับ
ทุกครั้ง เค้าต้องทำให้ผมประหลาดใจ
แต่ในทางที่ดีนะ..
เค้าเป็นสาเหตุที่ผมมาร่วมกองทัพนี่แหละ
บางครั้งผมก็อยากจะติดตามเค้าไปทุกที่นะ แต่ผมก็ดื้อใส่เค้าทุกที
จริงๆแล้ว.. เค้าอาจจะไม่อยากให้เราขัดใจเค้าเท่าไหร่
แต่ผมคิดว่านั่นเป็นสาเหตุ ที่เค้าเลือกคุณนะ
เค้าเลยเลือกที่จะทำเป็นไม่สน ว่าเท้าคุณเจ็บ..
คุณว่าป่านนี้เค้าคงไปนั่งเหลิง.. อยู่ที่ไหนสักแห่งมั้ยล่ะ?
นั่นมันกองกำลังที่กัปตันปาโยต้าพูดถึง
บ้าจริง.. ดูเหมือนมันมาตรึงกำลังค่าย ให้แน่นกว่าเดิมนะเนี่ย
เฮ้ ดุ๊ก ตื่นสิ
ตานายเฝ้า เร้ด แล้วนะ
เออ เออ
เค้าหายไปแล้ว
เค้าหายไปแล้ว! แกเผลอหลับ!
เพราะมีชายคนนึง ขัดคำสั่งฉัน...
อีกสิบคน ถึงต้องชดเชย..
ไม่ฟังนะ มันเป็นความผิดผมเอง
ได้โปรดเถอะ
ได้โปรด ผมผิดเอง
เมื่อคืน.. พวกมันเติมเสบียงและกองกำลัง
มันเติมเชื้อเพลิงและนำทหารมาเพิ่มด้วย
พวกมันคิดจะทำอะไรแน่ๆ
มาอีกเท่าไหร่?
น่าจะ 150 ถึง 200 ครับผม
ผู้กอง?
ตอนแรกผมกำลังจะให้หน่วยฟ๊อกซ์ที่สอง เข้าตรึงกำลังตรงสะพานคาบู
แต่ถ้าพวกยุ่นมันมีมากกว่า 300 คน.. เราคงต้องใช้กองกำลังทั้งหมดเลย
บางทีเราอาจจะตรึงสะพานได้.. โดยใช้คนน้อยกว่าที่คิดนะครับ
คุณใช้แค่หน่วยเดียว.. จากกองร้อยของไรลี่ย์ได้มั้ย?
ไม่น่าจะไหวครับ กัปตันปาโยต้าบอกว่า.. พวกยุ่นมันตรึงกำลังตรงสะพานเพิ่มเมื่อคืนนี้
แหม คงจะดีถ้ากัปตันปาโยต้า.. บอกผมแต่เนิ่นๆนะ
ไหนดูสิ
ลองนับดู
โทษทีครับท่าน จะนับไปทำไมเหรอ?
ไรลี่ย์พูดถูกครับ.. ตรงนั้นมีกองกำลังเป็นพันคนเลย
ผู้กองครับ ผมให้ดูอะไรหน่อย.. นี่คือสะพานใช่มั้ยครับ
ผู้การ
คนอื่นเริ่มไม่มั่นใจกันแล้วใช่มั้ย?
- พวกเค้าไม่ทำให้คุณผิดหวังหรอก - ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก
เราฝึกคนเหล่านี้มาอย่างหนัก.. พวกเค้าสมควรได้รับชื่อเสียงบ้าง
ผมว่าหลายคนในนี้.. ไม่ได้ต้องการชื่อเสียงนะครับ
ผมไม่ได้หมายถึงชื่อเสียงอย่างนั้น บ๊อบ
มันเป็นชื่อเสียงตำนาน.. ที่จะถูกกล่าวขานไปอีกนาน
ว่าคุณได้ทำสิ่งที่สามารถเปลี่ยนโลกได้
และคนที่จะได้รับการกล่าวขานนั้น.. ก็ต้องมาจากคนของเรานี่แหละ
ครับผม
คุณมาเปลี่ยนใจผมเหรอ?
เปล่าครับ
ผมเข้ามาบอกว่า ไม่ว่าท่านจะตัดสินใจอย่างไร.. ผมเชื่อว่ามันเป็นสิ่งที่ถูกเสมอ
บางครั้งเราก็ต้องวัดดวงเอาเหมือนกัน..
กัปตันปาโยต้า อาสาจะตรึงกำลังตรงสะพานครับ ถ้าท่านอนุญาต..
งั้นให้เวลาผมกับกัปตันตามลำพังหน่อย.. เผื่อผมจะได้ถ่อมตัวลงมาบ้าง
ครับผม
กัปตันปาโยต้า?
เราจะรอจนกว่าพวกมันจะมาถึงตรงนี้ แล้วเราจะระเบิดสะพาน
ระเบิดเราไม่มากพอจะทำสะพานขาด..
เราแค่จะทำให้มันพังเท่านั้น.. เอาให้รถของพวกมันเคลื่อนที่ไม่ได้
เราอยากล่อให้ทหารมันออกมา
ถ้าผมแบ่งคนของผมไปประจำทั้งสองฝั่ง.. มันจะมาติดกับ แล้วเราจะยิงมันง่ายขึ้น
พวกมันจะอ้อมมาหลังสะพาน.. แล้วมาโจมตีจากด้านหลังน่ะสิ
พวกมันไม่อ้อมมาโจมตีหรอกครับ.. ถ้าสู้กับชาวฟิลิปปินส์
พวกมันประมาทพวกเรามากๆ.. ไม่เห็นเราเป็นทหารหรอก
- คนอื่นเป็นไง? - กลัวกันหมด
พวกเค้ารอว่าท่านจะบอกว่ายังไงอยู่นะครับ
ฉันไม่รู้จะบอกพวกเค้าว่ายังไง
ผมพูดแทนก็ได้นะครับ
จนกว่าท่านจะรู้สึกดีขึ้น
เขียนจดหมายเก่งมั้ยล่ะ เรา?
ก็ขึ้นอยู่กับว่าเป็นจดหมายอะไรครับ
ผมก็ไม่แน่ใจ
ผมเริ่มเขียนไปเป็นสิบครั้งแล้ว ก่อนจะฉีกมันทิ้งไป
มีดินสอกับกระดาษ.. อยู่ใต้ที่นอนฉัน
เขียนถึงใครครับ?
ผู้หญิงนามว่า มาร์กาเร็ต..
ฉันไม่แน่ใจแล้วว่า.. ฉันรู้จักเธอ
ฉันอยู่แต่ในโลกจินตนาการมากไป..
ฉันกลัวว่าเขียนจดหมายไป.. จะกลายเป็นเพ้อเจอ อะไรไม่รู้
จะพากันขายขี้หน้าเปล่าๆ
เร้ด ไม่เห็นว่าอย่างงั้นนะครับ
เหรอ เค้าว่าไง?
เค้าบอกว่า คุณสองคนน่ะ ใจตรงกัน
และเธอพร้อมจะทิ้งสามีเธอ ถ้าคุณบอกเธอ..
ฉันก็แค่คิดว่า ถ้าทำสิ่งที่ถูกต้อง.. แล้วเรื่องดีๆน่าจะตามมาเอง
ก็แปลกดีนะ
ที่ตลอดสามปีที่ผ่านมา..
ฉันมัวแต่คิดว่าจะพูดอะไรกับเธอ
แต่ตอนนี้ไม่รู้เลย ว่าจะเริ่มยังไง
เริ่มจาก "มาร์กาเร็ตที่รัก" ดีมั้ยครับ?
เราเจอคนที่ต้องการแล้ว..
เธอไปได้
ตามเธอไว้นะ! เธอจะพาเราไปหาคนอื่นๆได้อีก
ชู่วว์..
ไม่เป็นไรแล้ว เธอปลอดภัยแล้วนะ
- พวกมันฆ่า มีน่า - เรารู้แล้ว..
ฉันอาจจะไม่มีสตินะ
- ไม่รู้ว่าฉันบอกอะไรพวกมันไปบ้าง.. - เธอไม่ได้พูดอะไรหรอก
มีน่า และพ่อของเธอถูกจับตัวไปเมื่อคืน ตอนเดินทางไปคาบานาตวน
ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอหรอก
เธอไปเพราะฉันเอง..
- เธอรู้ว่าฉันอยากช่วยแดเนียล - มีน่าเอง ก็อยากช่วยแดเนียลนะ
ฉันห้ามเธอไว้ก็ดีสิ!
ฉันน่าจะห้ามเธอไว้
แต่ฉันกลับคิดถึงแต่เค้า...
ไม่ว่าความผิดในใจของเธอจะมากมายแค่ไหน.. แต่เธอได้ไถ่โทษมันไปแล้ว
เชลยศึกนับร้อย มีชีวิตอยู่ได้เพราะเธอนะ
ไม่ค่ะ ฉันทำเพื่อเค้าคนเดียวเลย
- ฉันอยู่ที่นี่เพื่อเค้า - เดี๋ยวเธอก็จะได้เจอเค้าเร็วๆนี้
ฉันมีเพื่อน จะพาเธอไปซ่อนตัว.. จนกว่าพวกอเมริกันจะมานะ
แต่มาร์กาเร็ต ฟังนะ
เธอจะต้องเชื่อในสิ่งที่ แข็งแกร่งยิ่งกว่าตัวเอง
หลวงพ่อครับ! หลวงพ่อ! พวกญี่ปุ่นมันมาที่นี่แล้ว
เอามาร์กาเร็ตไปซ่อนนะ เดี๋ยวพ่อจัดการเอง
จับมันให้หมดทุกคน! อ้อมไปข้างหลังด้วย!
อ้าก!
โอเคนะ วิ่งหนีไป อย่ามองกลับมานะ!
ไม่ต้องเข้าไปข้างในหรอก ในโบสถ์ไมมีใครเลย
ในโบสถ์ไม่มีใครเลย..
ทุกท่านครับ นี่นะครับตอน 5 โมงเย็น กองกำลังของเราจะออกจากเพลตาโร
เราจะแยกกันที่บริเวณแม่น้ำปามปังก้า
กัปตันปาโยต้า คุณจะไปต่อที่สะพานคาบู แล้วจัดการเรื่องการสกัดกั้น
กัปตันโจสัน ทำแบบเดียวกันที่ถนนหลวง
ในกรณีที่พวกยุ่นส่งกองกำลังมาเสริม.. จากเมืองคาบานาตวน
เป้าหมายของคุณคือ ต้องทำการปิดถนนทั้งหมด.. ทุกจุดที่เราจะทำการบุก
ถ้าพวกยุ่นมันเสริมกำลังผ่านมาทางคุณได้.. มันก็ผ่านมาหาเราได้เหมือนกัน
เราต้องอาศัยความมืดพรางตัว.. เพื่อช่วยเหลือเหล่าเชลยศึกออกมาให้ได้
ดังนั้น เราจึงต้องเริ่ม ปฏิบัติการ ตั้งแต่ตอนหัววัน
เราจะแบ่งออกเป็นสามแนวรบ.. กองกำลังของผู้หมวดไรลี่ย์จะไปทางตะวันออก
ครับ
ส่วนพวกเราที่เหลือจะค่อยๆรุกคืบ.. โดยการคลานติดพื้นไปยังประตูหน้า
มันบังเราได้แค่ไหน?
มีหญ้าสูงอยู่กว่า 200 หลาก่อนถึงที่หมาย
หลังจากนั้น เราจะโล่งโจ้งมาก.. จนกว่า เราจะเคลื่อนไปยังหลุมเพลาะ 30 หลาหน้าประตู
นี่คือค่าย..
นี่คือถนนสายหลักในค่าย..ที่พักเชลยศึก เหล่าข้าศึกอยู่ในนี้หมด
ที่เก็บรถถัง.. ประตูหน้า และนี่คือแนวหลุมเพลาะที่เราจะต้องไปถึง
แต่กว่าจะไปถึง เราจะโล่งโจ้งมาก
ดังนั้น เราอาจจะต้องหาอะไรมา.. เบี่ยงเบนความสนใจไปอยู่แถวๆนี้
เครื่องบินเป็นไงครับ? คุณให้เครื่องบินสักลำมาบินผ่านได้มั้ย?
ได้ แต่มันอาจรบกวนคลื่นวิทยุเราครับ..
ไอเดียไม่เลวนะ บ๊อบ อาจคุ้มที่จะเสี่ยงนะ
งั้นก็ได้ครับ.. พอเราไปถึง
ทางผู้หมวดไรลี่ย์ จะเดินทางมาตามหลุมเพลาะนี้
ทิ้งกองกำลังไว้ทุกๆ 20 หลา.. เพื่อลดทอนกำลังของศัตรู
ผู้หมวดไรลี่ย์ครับ ถ้าไปถึงตรงนี้แล้ว จะเป็นแนวตะวันออกเฉียงใต้นะครับ
- สัญญาณปืนนัดแรกของคุณ จะเปิดฉากการโจมตีทั้งหมด - เข้าใจแล้วครับ
ดีครับ แล้วพวกเราที่ประจำอยู่ที่นี่
พอได้สัญญาณแล้ว กองร้อยที่สองของผู้หมวดโฟลี่ย์..
จะโจมตีป้อมยามและกระท่อมที่พักของมัน
และคุ้มกันหน่วยที่หนึ่ง.. ให้เข้าไปเปิดรั้ว
ทันทีที่หน่วยที่หนึ่งเข้าไปถึงแล้ว ก็จะเดินทัพไปทางขวา..
เข้าประจำที่เพื่อยิงคุ้มกันให้ ในบริเวณของข้าศึก
และคุ้มกันให้หน่วยที่มุ่งหน้าไปยัง.. ที่เก็บรถถังด้วย
ผมอยากให้อัลดริดและพลกระสุน เคลื่อนที่ในระยะ 200 หลา
ผมอยากมีอีกทีมสำรองไว้ด้วยนะครับ.. เพราะถ้ารถถังหลุดมาได้ เราแย่แน่
- ครับผม - หารือแผนต่อไป
ร้อยโทโอเกรดี้ ของหน่วยรบที่สอง จะเดินหน้าไปยังประตูหลัก..
และพาตัวเองให้เข้าไปในเขตเชลยศึก
หน่วยรบที่หนึ่ง จะแปรแถว เพื่อครอบคลุมรั้วทางใต้
และเข้าประจำที่เพื่อยิงคุ้มกัน.. ในส่วนของข้าศึกจากด้านหลัง
พยายามให้เขตของเชลยศึกถูกป้องกัน จากข้าศึกในทุกๆด้านด้วยนะครับ
หลังจากหน่วยของ ร้อยโทโอเกรดี้ ทำงานสำเร็จแล้ว
เราจะพาเชลยศึกทั้งหมด ออกมาที่ที่พัก และนำแถวไปยังประตูหลัก
จะมีหมอฟิชเชอร์และแพทย์สนาม.. รอให้การช่วยเหลืออยู่
เป้าหมายหลักของเราคือ ต้องไปถึงแม่น้ำปามปังก้าให้ได้
เพราะจะมีเกวียนรอรับเหล่าเชลยศึกอยู่
แล้วถ้าผมแน่ใจแล้ว.. ว่าไม่มีใครติดอยู่ที่นั่นอีก
ผมจะยิงปืนพลุสีแดงให้ เป็นสัญญาณบอกว่าเราบุกสำเร็จแล้ว
ใครมีคำถามมั้ย?
ครับผม ใครเป็นคนสุดท้ายที่จะออกจากที่นั่นครับ?
ผมเองครับ คุณช่วยยิงคุ้มกันผมจากหน้าประตูด้วย
- ครับผม - มีอะไรอีกมั้ย?
รายงานคนของคุณได้แล้วครับ เราพร้อมออกเดินทางแล้ว
เราเตรียมออกเดินทางในอีก 2 ชั่วโมง
คุณโอเคมั้ย ท้อป?
ครับ โอเคอยู่
ผมอยากคุยกับผู้หมวดไรลี่ย์หน่อย
งานนี้หินสำหรับเค้า
นั่นอะไร?
ทำไมล่ะ?
เปล่า ก็แค่สงสัย
มีพวกยุ่น 250 คนที่ค่ายกักกัน
อีกเป็นพันคน ที่แม่น้ำ
อีกเป็นหมื่นคน อยู่ใกล้ๆ
แต่เรามีแค่ 120 คนเอง
ฉันเลยว่าเราอาจจะต้องใช้ปาฎิหาริย์..
เอาไปสิ ฉันมีอีกเยอะ
ฉันต้องทำไงมั่ง จูบมันเหรอ?
เวลาขณะนี้ 17.15
และ...
ปรับเวลา..
เครื่องบินจะบินผ่านค่ายเวลา 18.00
ผู้หมวดไรลี่ย์จะยิงนัดแรกเป็นสัญญาณ ตอน 19.30
กัปตันปาโยต้า ระเบิดสะพานตอน 19.45
ถ้าเป็นไปได้ เราจะออกจากที่นี่ได้ก่อน 21.00 มีคำถามมั้ย?
กลับมาให้ครบ 32 ละกันนะ
โชคดี ทุกคน
- ท้อป.. ไปกับผู้หมวดไรลี่ย์นะ - ครับผม
ขอให้โชคดี
- มีอะไรเหรอ ดาลี่? - เราจะทำการพรางตัวครับท่าน
ผู้กองพรินซ์ ว่าคุณอาจต้องการกำลังคนเพิ่ม
อยู่กับผมจนกว่าจะถึงแนวรั้วนะ
ไอ้พวกบินได้มันหายไปไหนกันเนี่ย?
เครื่องบินของพวกเราครับ
บอกพวกมันเข้าไปที่พัก แล้วตรึงกำลังเพิ่ม
ผู้คุม เข้าประจำที่!
ถนนคาบานาตวน
ผมจะกลับมาในตอนเช้าครับ
เผื่อว่า.. ผมจะไม่รอด..
ท่านเอาให้เธอเองดีกว่านะครับ
ท่านครับ...
ถึงเวลาแล้วนะครับ
ร้อยเอก..
ถ้าผมจะเป็นคนเปิดฉากโจมตี.. ผมต้องมั่นใจก่อนว่าทุกหน่วยเข้าประจำที่แล้ว
เดี๋ยวผมไปดูให้
ยิงซะทีสิ ผู้หมวดไรลี่ย์
ไรลี่ย์ทำบ้าอะไรอยู่ครับ?
ผู้หมวดอยากให้แน่ใจว่า เราทุกคน อยู่ประจำที่แล้ว
เราก็อยู่นี่มา 10 นาทีแล้วนะ
ผมไปบอกเค้าให้ครับ
พวกกัปตันปาโยต้ากลัวว่าสะพานจะระเบิด ก่อนที่เราจะเริ่มบุกน่ะสิ
บ้าจริง
เราประจำที่หมดแล้วครับท่าน
ท่านครับ...
ท่านต้องยิงแล้วนะครับ
ยิง!
พวกไอ้ยุ่นมันเริ่มยิงเราแล้ว มันจะฆ่าเราทั้งหมด
ไป! ไป!
อัลดริด ลูคัส ไปเลย ไป!
ยิงกลอนให้พังเลย!
ยิง
ไป!
- หน่วยสองไปได้! - ได้ยินแล้วนี่! ไป ไป!
วิ่ง วิ่ง!
ไป! วิ่งไปเลย ไป!
ไปสิ!
เราพร้อมแล้ว บุกได้
พาหน่วยไปทางซ้าย แล้วไล่บุกให้มันออกมานี่นี่
ยิงคุ้มกันหน่อย!
ไป ไป ไป!
ไปเลย!
ยิงคุ้มกัน!
ขัดลำกล้องว่ะ! ไรลี่ย์!
เร็วเข้า!
ไม่เป็นไรนะครับ! เราเป็นอเมริกัน! เราจะพาคุณออกไปจากที่นี่
คนไหนเดินได้ เดินไปประตูหน้าเลยครับ
คนที่เดินไม่ได้ให้รอนะครับ เดี๋ยวเราจะกลับมารับ
รถถัง!
เร็วเข้า!
เร็วเข้า ลูคัส!
- เปลี่ยนวิถียังไปทางซ้าย! - ยิงไปทางซ้าย!
- คุ้มกันให้ด้วย! - ยิงคุ้มกัน!
ยิงคุ้มกัน!
ไอ้เวรเอ้ย!
ไรลี่ย์ พาลูกน้องมานี่!
เฮ้!
ไม่เป็นไรครับ ผมเป็นอเมริกัน
เราจะพาคุณกลับบ้าน
อย่ากลัวนะครับ เราไม่ได้มาทำร้ายคุณ เรามาช่วยคุณ
คุณจะได้กลับบ้าน เข้าใจมั้ยครับ?
คุณจะได้กลับบ้านแล้ว
ผม..ผมทิ้งเค้าไว้ที่นี่ไม่ได้
เราไม่ทิ้งเค้าไว้แน่ๆ ผมจะพาเค้าออกไปเอง โอเคนะครับ?
ผมอยากให้คุณออกไปบอกคนของผมว่า เราต้องการคนมาช่วยพยุงคนพวกนี้ออกไป
ทำได้มั้ยครับ? งั้นไปเลยครับ ไปเลย
ได้ตัวแล้ว
ไม่ ไม่
เอ้า เอาไป
เดี๋ยวก่อน ทหาร เรามีคนป่วยอยู่ข้างหลังอีกครับ..
กัปตันปาโยต้าคุมสถานการณ์ได้แล้ว แต่พวกมันกำลังจะอ้อมด้านหลังในระยะ 100 หลา
นายไปดูไม่ให้พวกยุ่นมันข้ามแม่น้ำมาได้นะ ไม่งั้นเราพาคนของเราออกไปไม่ได้แน่
ไปต่อเลย ไปเลย
- มาช่วยพาเค้าออกไปที - ครับ
คนที่เดินไหว ลุกขึ้นเลยครับ
หยุดยิง มิลเลอร์ เอาปืนพลุมานี่ซิ
รอสัญญาณฉันก่อน
ถอยกำลัง! ถอยกำลัง! กลับไปที่จุดนัดหมาย!
พาพวกเค้าออกไปเร็วเข้า! ไปสิ! ไป!
ปืนครกนั่นใช้ได้มั้ย?
- พังบางส่วนครับ แต่ก็พอใช้ได้ - ยิงไปที่ประตูหน้าเลย
ไป รีบไป! เดินเร็ว!
มุ่งไปหน้าประตู
หมอฟิชเชอร์ครับ อย่าเพิ่งเลยครับ มันยังไม่ปลอดภัย
ก็ได้ ฉันจะอยู่อีกฟากนึงของถนนนะ
มานี่ ให้ฉันช่วยนะ
ถอยกำลัง!
ถอย! ดาลี่ ถอย!
หน่วยฟ๊อกซ์ 2 กลับไปยังจุดนัดหมาย! ไปเลย! รีบไป!
ไปเลย!
ปินครก! หมอบ! หมอบ!
ยิงใส่ไอ้พวกนั้นหน่อยสิ!
- อลิเทียรี่ ..กุทธีเรส ประคองคนนี้ที - ครับผม
ไปได้
อย่าหยุดนะ! พาไปประตูหน้าให้ได้!
ตรงประตูหน้า! หมอบหลบ!
- เดินต่อไป! - พรรคพวก เดินต่อนะ
ดาลี่ มาเร็ว
- ประตูหน้า เดี๋ยวผมยิงคุ้มกันให้ พร้อมนะ? - พร้อมแล้ว
ปืนครก! ทุกคนหมอบ!
หมอบลง!
ลุกขึ้น! ไปต่อ!
ไปต่อเลย!
ไปต่อ! ลุกขึ้นไปต่อ! อย่าเพิ่งหยุดนะ!
พาออกประตูเลย! เร็วเข้า!
- ไปเลยเร็วเข้า! - เร็วเข้าทุกคน พาออกมาเร็วๆ!
พาออกมาข้างนอกเร็วเข้า!
ปืนครก!
ไปเลย!
ดาลี่ ดูไว้หน่อย! ฉันจะอ้อมไปโจมตีมัน!
ไอ้บ้า
อ้าก!
จ่าครับ!
- คุณโอเคนะ? - ดาลี่ หายไปไหนมา?
เคลียร์!
ทุกคนออกไปหมด.. พาทุกคนออกไปหมดแล้วนะ
ขอแพทย์สนามตรงนี้หน่อย!
คุณไม่เป็นไรนะ?
พระเจ้า..
จิมมี่
แผลจากปืนครกครับ เค้าเสียเลือดมาก
- ไม่แน่ใจว่าเราจะเคลื่อนที่เค้าได้มั้ย - เราไม่มีทางเลือก
จิมมี่?
- พาฉันออกไปที - โอเค
พาเค้าไปเพลตาโร่ อยู่กับเค้าตลอดนะ เข้าใจมั้ย?
- ครับผม - อดทนไว้นะหมอ
เคลียร์!
หมดแล้ว คนสุดท้าย
พลซุ่มยิง! อยู่ทางซ้าย!
- หยุดยิง! หยุดยิง! - หยุดยิงได้!
- ถอยกลับได้ ไปกันเถอะ! - ถอยกำลัง! ถอยกำลัง!
ดาลี่.. ดาลี่! ดาลี่!
แมค..สตราตัน!
ดาลี่ ไม่เอาน่า ดาลี่...
เค้าไปซะแล้ว..
ไปได้!
หน่วยฟ๊อกซ์ที่สอง ไปได้ ไปเลย
พาพวกเค้าข้ามไป
คุณโอเคนะ?
คุณโอเคมั้ย?
ไปเลย
ทุกอย่างจะดีขึ้นแล้วนะครับท่าน
เรากำลังจะได้กลับบ้าน
ผู้กองพริ้นซ์
เป็นยังไงบ้าง?
เราช่วยได้หมดเลยครับ
มีผู้เสียชีวิตมั้ย?
หนึ่งคนตายในหน้าที่ครับ ร้อยเอก ดาลี่
หมอจิมมี่บาดเจ็บด้วยครับ
มันสาหัสมากเลยต้องพาเค้าไปเพลตาโร่.. เพื่อผ่าตัด
ผมคิดว่าเค้าอาจจะไม่รอดครับท่าน
ขอบคุณมากผู้กอง
อาจจะเกี่ยวกับตับ
หรือสำไส้ใหญ่
- เอามอร์ฟีนอีกมั้ย? - ไม่เอา
เอาเก็บไว้ใช้เถอะ
ขอพลาสม่าอีก
เราช่วยพวกเค้าได้มั้ย?
พวกเค้าออกมาได้มั้ย?
เราช่วยได้หมดเลย
ดีแล้ว
เดินต่อดีกว่านะ เฮนรี่
เรากำลังจะกลับแล้ว
- เห็นผู้การกิ๊บสันมั้ยคะ? - ขอโทษด้วยครับ คุณผู้หญิง
หกเหรียญ
บอกแล้ว ว่าขายไม่ได้
สิบเหรียญ?
ไม่ได้ ฉันมีอยู่อันเดียว
มีอันเดียวเหรอ นายว่ามีเยอะไง
ก็โกหกไง
อันนี้แม่ให้มา
แล้วแม่นายจะขายให้ฉันสิบเหรียญมั้ย?
- แม่นายล่ะ จะขายมั้ย? - เฮ้ย..
ขอโทษนะคะ เห็นผู้การกิ๊บสันมั้ยคะ?
ครับผม เราอยู่ที่แม่น้ำด้วยกัน.. ลองดูตรงแถวๆแพทย์สนามสิครับ ตรงเกวียนน่ะ
ขอบคุณค่ะ
มาร์กาเร็ต
เค้าอยู่ไหน?
เค้าอยากให้ผมมอบสิ่งนี้ให้คุณ
"มาร์กาเร็ตที่รัก
"หลังจากสามปีแห่งการทรมาน และสูญเสียอันยาวนาน..
"แค่จดหมายนี้ก็ดูไร้สาระสิ้นดี
"ผมมักจะคิดเสมอว่าจะเป็นอย่างไร ถ้าเราได้อยู่ด้วยกัน..
"แต่เมื่อเวลาผ่านไป..
"ผมก็รู้ดีว่า มันคงไม่มีวันเกิดขึ้น..
"มีสิ่งเดียวที่อยากให้คุณรู้..
"ว่าคุณกลายเป็นโลกทั้งใบของผม..
"ไม่ใช่แค่ของผม.. แต่เป็นของทุกคนที่นี่
"คุณเป็นกำลังใจของผม.. และเป็นความหวังของทุกคน
"และโอกาสรอดชีวิตของพวกเรา..
"ผมคิดถึงคุณมากเกินคำบรรยาย
"และเป็นหนี้ชีวิตคุณมากมาย.. เกินกว่าที่คุณคิด..
"ด้วยรักทั้งหมด.. แดเนียล "
ผู้กองพริ้นซ์!
ท่านนายพลครับ นี่คือคนนำการบุกในครั้งนี้ ผู้กองพริ้นซ์
ยินดีด้วยครับ ผู้กองพริ้นซ์
เสียใจกับการสูญเสียด้วยนะครับ
ผมอยากให้คุณรู้ว่า.. คุณได้ทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ให้กับประเทศของเรา
- ขอบคุณครับ - ครับ
- ครับ ท่าน - ทำได้ดีมาก
แล้ว...
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
สบายดีแล้ว
ฉันภูมิใจในตัวนายมาก
ขอบคุณครับท่าน
ไม่เคยมีครั้งไหนเลยในประวัติศาสตร์ ที่คนกลุ่มหนึ่ง...
ได้อดทนอย่างมากมาย แต่บ่นเพียงน้อยนิด..
บางคนยังคงเชื่อด้วยซ้ำว่า.. ประเทศของพวกเค้าได้ทอดทิ้งไปแล้ว
และปล่อยให้ตายอย่างเดียวดาย.. ในต่างบ้านต่างเมือง
บ้างก็ว่า การณ์ครั้งนี้.. ไม่มีผลอะไรกับการแพ้ชนะของสงคราม
แต่สำหรับผมแล้วนั้น.. การช่วยเหลือครั้งนี้เป็นสิ่งที่ถูกต้อง
เป็นเรื่องจริง..
ที่พวกเค้าถูกทิ้งเอาไว้....
แต่เราไม่เคยลืมพวกเค้าเลย...
ในวันที่ 30 มกราคม 1945 หลังจากถูกจองจำนาน 3 ปี เชลยศึก 511 คนถูกช่วยเหลือจากค่ายกักกันคาบานาตวน
ในการบุกครั้งนี้ นายทหารอเมริกัน 2 นายเสียชีวิต หน่วยกองโจรฟิลิปปินส์ บาดเจ็บ 21 คน เชลยศึก 1 คน ตายภายหลังจากที่ ได้รับการช่วยเหลือ
ร้อยโท เฮนรี่ มุชชี่ ได้รับเหรียญตราเกียรติยศ แห่งการปฏิบัติการที่ยอดเยี่ยม
ผู้กอง โรเบิร์ต พรินซ์ ได้รับเหรียญตราแบบเดียวกัน
ประธานาธิบดี ทรูแมน มอบเหรียญตราแห่งเสรีภาพ แก่ มาร์กาเร็ต ยูเทนสกี้ สำหรับความเป็นวีรสตรี
การบุกที่คาบานาตวน ถือเป็นการบุกที่ประสบความสำเร็จมากที่สุด ในการทหารอเมริกาจนถึงทุกวันนี้..
www.thaisubtitle.com
บรรยายไทยโดย SunriseVampire